Als
iemand echt zou willen begrijpen wat het nu is. Die drive die ik
voel om mij met zaken uit West Afrika bezig te houden zou je terug
kunnen gaan naar mijn vroege jeugd.
Toen ik een baby was kwam de
eerste generatie uit Suriname naar Nederland. Zo kwam ook een Surinaams/creools
gezin in de straat wonen. Kinderen vonden die gekleurde mensen maar
vreemd en wisten niet of zij zouden gaan huilen of dat ze bang waren.
Ik vond het toen al een prachtig volk waar ik breed lachend op reageerde.
Dus je zou kunnen zeggen dat het gewoon in mij zit!
Toen ik moest gaan kiezen welke
richting ik op wilde met mijn studie riep ik als een van de weinige
zelfverzekerd uit: “een mode opleiding maar wel technisch!Een
slimme meid is toch op haar toekomst voorbereid”!!!
De Afrikanen hebben de mentaliteit:
“leef de dag want je weet maar nooit wat morgen je brengt
en of er een morgen is”! De sociale instelling,vol van het
leven genieten en met weinig tevrede zijn is iets wat ik mis in
de Nederlandse samenleving.
Het logische gevolg van het
bovenstaande is dus dat ik een Burkinabe man ontmoette en daar stapel
verliefd op werd. Hij nam mij in 1998 voor het eerst mee naar Ghana.
Het was een ervaring om nooit meer te vergeten. Ik ben immiddels
5 keer naar Ghana gereisd en ben vertrouwd geraakt met de bevolking.
Ik zag hun situatie.Ik ontmoettte ook de mensen van de omliggende
landen die voor hun dagelijkse brood naar Ghana trokken.
Ik denk dat er tussen de Afrikaanse
kunst en mijn vakkennis een vruchtbare relatie kan ontstaan.
|